Patrycja – po prostu. Kobieta obecna całą sobą, całym sercem w życiu i świecie, przede wszystkim dla siebie, dla ludzi… Nie mam wygórowanego syndromu „pomagania”. Żyję tym, co jest realne. Blisko ziemi. Blisko ludzi i blisko Temu, co nas porusza. Pomaganie na tym bardzo głębokim poziomie, to dawanie, a żeby dać potrzebne jest by przyjąć, to co od Mamy i to co od Taty i być z tym w wewnętrznej zgodzie i harmonii.
Rozwojem osobistym zainteresowałam się i zajęłam się w roku 2004.
Ten rok był dla mnie obfity w to, co trudne. Długo trwało zanim pojęłam, że trudności nie są przeciwko człowiekowi, lecz dla człowieka. To trudności sprawiają, że człowiek przerasta samego siebie i w tym przekracza swoje osobiste granice. Konsekwencją tego jest dojrzałość i dorosłość. Wzięcie odpowiedzialności za samego siebie, za swoje życie i możliwość zrobienia ze swoim życiem czegoś dobrego, kierując się ku temu co nowe.
Bazą mojej pracy jest właśnie studiowanie człowieka, charakteru i osobowości. Człowiek mnie ciekawi. Przy tym co istotnie prawdziwe, opada ułuda, fałsz, iluzja. Do tego prowadzę. Prawda jest uwalniająca i w tym uzdrawiająca. Pokora, szacunek i zaufanie do życia prowadzą do Miłości.
Ja nie daję „dobrych rad” ani nie wystawiam „złotych recept” na piękne, różowe życie. Na człowieka patrzę jak na osobę właściwą. Bez oceny i bez osądu. Moja postawa jest bez roszczeń, oczekiwań i pretensji. Jeżeli mam zaszczyt uczestniczyć w drodze rozwoju osobistego i osobistego wzrastania drugiego człowieka, pokazuję, że w tym, co jest trudne, jest wpisana historia Miłości.
Będąc w służbie tym historiom Miłości, jestem do dyspozycji.
W swojej pracy postępuję z uważnością i ostrożnością zawsze z uwagą skierowaną na drugiego człowieka. Z pełną moją obecnością. To, co wydarza się w duszy człowieka jest potężnym ruchem uzdrawiającym, który ma wpływ na wiele przestrzeni i aspektów w życiu.
Stanęłam przed wieloma wyborami, a najważniejszym z nich było – Wybieram Życie. A Ty?
Z przyjemnością zapraszam do wspólnej pracy.
